Ανδρέας Χονδρός / Για το νέο έτος…λιγότερη απαξίωση

Δημοσίευση: Δεκέμβριος 30, 2017, 10:21 πμ
1 sec

Ίσως να πρόκειται για την χειρότερη αμαρτία όλων και το πιο επικίνδυνο. Είναι αυτό που είτε σε ατομικό επίπεδο μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην πλήρη παρακμή και αυτοκαταστροφή είτε σε ευρύτερη κλίμακα μπορεί να οδηγήσει μια ολόκληρη χώρα σε παρακμή. Είναι αυτό που πάθαμε στη χώρα αυτή και το πάθαμε σιγά σιγά, αφήσαμε άλλους να ποτίσουν αλλά ρίξαμε και μόνοι μας νερό σε έναν σπόρο που μεγάλωσε και έγινε παρασιτικό φυτό που τελικά τρέφεται από τα ίδια μας τα σπλάχνα.

Διαφ: Επαγγελματική κατασκευή ιστοσελίδας και ηλεκτρονικού καταστήματος. Κλικ εδώ

Να ξεκινήσει κανείς από που; Από την παιδεία; Από τα βιβλία ιστορίας που για ολόκληρες γενιές διαχώρισαν τον Έλληνα της αρχαιότητας από το “νεοέλληνα”, αφήνοντας μια αίσθηση ανικανότητας για τον δεύτερο. Επί δεκαετίες τα σχολεία δίδασκαν ουσιαστικά ότι όλα τα έκαναν καλά οι αρχαίοι ημών. Ήταν αυτοί που ανακάλυψαν τα πάντα, δεν ήταν σαν εμάς τους σημερινούς “βλάκες”. Πρόκειται για μια θεωρία που από μόνη της αποτελεί έγκλημα. Μια θεωρία που δημιουργούσε κομπλεξικούς ανθρώπους που αισθάνονταν ότι σε σχέση με τους “παλιούς” είναι ένα τίποτα. Φυσικά τα βιβλία ιστορίας δεν είχαν αυτό τον σκοπό. Κατέγραφαν σωστά η και όχι τα ιστορικά γεγονότα. Αυτοί που δημιουργούσαν τη θεωρία του ανίκανου νεοέλληνα ήταν εκπαιδευτικοί. Σε δυο περιπτώσεις τουλάχιστον, θυμάμαι καθηγητές να σχολιάζουν στη σχολική αίθουσα ότι εμείς δεν είμαστε το ίδιο έξυπνοι με τους αρχαίους, με τους ήρωες αυτούς που πολέμησαν τους Πέρσες, με τους φιλόσοφους που όρισαν το νόημα της ίδιας της ζωής και άλλαξαν τον κόσμο για πάντα. Στη σχιζοφρενική αυτή θεωρία έρχονταν να προστεθούν και άλλες ανοησίες όπως το ότι είμαστε έθνος “μοναδικό”, ανάδελφο, όλοι θέλουν το κακό μας. Ταυτόχρονα οι ίδιοι καθηγητές έκαναν ιδιαίτερα στο σπίτι και φυσικά τους μαθητές – πελάτες τους είχαν στη σχολική αίθουσα “στα πούπουλα”, διδάσκοντας στην πράξη σε έφηβους μαθητές, πως λειτουργούν τα πράγματα στην Ελλάδα. Ολόκληρες γενιές μεγάλωσαν μέσα σε αυτό το παρακμιακό πλαίσιο.

Αφήνοντας πίσω το 2017, είμαι αρκετά βέβαιος ότι όχι μόνο δεν άλλαξε κάτι προς το καλύτερο σε σχέση με το παρακμιακό δόγμα της απαξίωσης που έχει γίνει ο νέος θεός αυτής της χώρας, αλλά μάλλον χειροτερεύει. Παρακμιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης εδώ και μια δεκαετία απαξιώνουν τα πάντα, αλλοιώνουν το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικότητας ή διογκώνουν την πραγματικότητα για να εξυπηρετήσουν τον σκοπό αυτών που θέλουν αυτή τη χώρα σε μόνιμη τραγωδία.

Η φτωχοποίηση της κοινωνίας σε υλικό επίπεδο ήρθε να δέσει με την πνευματική φτωχοποίηση που συντηρήθηκε, γιγαντώθηκε και καλλιεργήθηκε εντατικά τις τελευταίες δεκαετίες. Συντελέστηκε το τέλειο έγκλημα. Ένας λαός που περίμενε ήρωες από το διάστημα να προσγειωθούν στον Όλυμπο για να τον σώσουν με υπερόπλα. Ένας λαός που παραιτήθηκε από τα πάντα γιατί δεν άντεχε την ιστορία που του δίδαξαν. Ένας λαός που εκπαιδεύτηκε να μην εμπιστεύεται τίποτα. Απολύτως τίποτα. Ούτε πολιτικούς, ούτε φίλους, ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Σε τι ακριβώς να αντιδράσει και τι να περισώσει αυτός ο λαός λοιπόν; Πως να ανασυνταχθεί, να συγχωρέσει τον εαυτό του και να κοιτάξει μπροστά; Έχουμε εκπαιδευτεί πλήρως να ανεχόμαστε το βιασμό μας και τους βιαστές μας θεωρώντας ότι δεν μπορούμε να έχουμε οτιδήποτε καλύτερο. Γιατί; Γιατί φυσικά κατά βάθος πιστεύουμε ότι δε το αξίζουμε.

Όποιος φυσικά θελήσει να προσπαθήσει, να δουλέψει, να αλλάξει πράγματα σε αυτή τη χώρα, θα πρέπει πρώτα να συμβιβαστεί με το δόγμα της μιζέριας, με την εθνική κατάθλιψη, με ανθρώπους που διδάχτηκαν να πιστεύουν ότι είναι στην ουσία ανίκανοι και ψάχνουν επιβεβαίωση με λάθος τρόπους που φυσικά οδηγούν σε λάθος αποφάσεις. Αν δε το αντέξει έχει την επιλογή της αποχώρησης, της μετανάστευσης σε άλλη χώρα.

Βρισκόμαστε σε μια χώρα που το αντικαταθλιπτικό πάει σύννεφο, που τη νύχτα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δε κοιμάται γιατί στριφογυρίζουν αριθμοί και χρέη στο μυαλό του, που η γκρίνια έχει γίνει ψύχωση. Σε μια χώρα που όλα έχουν απαξιωθεί και παρακμάσει. Σε μια χώρα γεμάτη ενοχές, τύψεις και δράμα.

Προσωπικά όχι δεν έχω να προτείνω καμία λύση. Γιατί; Γιατί είναι ακόμα νωρίς. Αν δεν γίνει πρώτα κατανοητό το πρόβλημα μας, λύση δεν μπορεί να υπάρξει. Το 50% της θεραπείας είναι η αναγνώριση και κατανόηση του προβλήματος. Δεν είμαστε ακόμα εκεί. Για το 2018 λοιπόν αυτή θα είναι η ευχή μου. Λιγότερη απαξίωση, περισσότερα ανοιχτά μυαλά, περισσότερη ψυχραιμία και λιγότερο αυτομαστίγωμα. Καλή χρονιά.

Ανδρέας Χονδρός

 

Σχόλια Facebook