Αληθινές Ιστορίες: Αφιερωμένο σε όσους δεν ήταν σήμερα στο τραπέζι των Χριστουγέννων

Δημοσίευση: Δεκέμβριος 25, 2016, 6:40 μμ
1 sec

Ο Ανδρέας, το νεαρό αγόρι που έχασε την ζωή του με το μηχανάκι. Δυο μήνες ακόμα δεν πέρασαν.  Η μάνα του στόλισε με τα καλυτέρα γλυκά και στολίδια μια μεγάλη πιατέλα με όλη την αγάπη της για τον γιο της και ζήτησε να μοιραστούν σε άλλα παιδία, για το παλικάρι της, τον όμορφο Ανδρέα της.

Διαφ: Επαγγελματική κατασκευή ιστοσελίδας και ηλεκτρονικού καταστήματος. Κλικ εδώ

ΜΕΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ

“Ο Ανδρέας μου ήταν αληθινός άνδρας και έφυγε gentleman έχασε την ζωή του δίνοντας το κράνος του σε μια συνάδελφο του, που την πήγαινε σπίτι μετά την δουλεία. Έδωσε το κράνος του και έσωσε την ζωή μιας νέας μαμάς και δεν έμεινε ορφανή μια μικρή ψυχούλα, το παιδάκι της. Είμαι περήφανη για τον Ανδρέα μου.”

Η Ειρήνη, πριν φύγει για εκείνο το ταξίδι ήθελε πολύ μια εικόνα της παναγίας αλλά δεν μπόρεσε εκείνη την ημέρα να την αγοράσει. Η κοπέλα που  είχε αγιογραφήσει την εικόνα την δώρισε παραμονή Χριστουγέννων στον αδελφό της Ειρήνης, περίπου 6 μήνες μετά το ταξίδι της Ειρήνης.

ΜΕΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗΣ ΑΝΤΩΝΗ

“Φιλάνθρωπη, Φιλόζωη, τσαμπουκάς, δεν μπορούσε την αδικία, παρά πολύ καλή φίλη δεν χάιδευε τα αυτιά κανενός, ότι ήταν να σου πει στο έλεγε ευθέως. Ήταν καλή μαγείρισσα φοβερή μάνα. Με χιούμορ. Ευαίσθητη. Τρόμαξε με την ασθένεια της αλλά παράλληλα την αντιμετώπισε σαν αντράκι δυο φορές και πιστεύω ότι ήξερε πως θα φύγει και το μόνο που την τρόμαζε ήταν τα παιδιά της που άφηνε πίσω, αυτοσαρκαζόταν πολύ και όλα αυτά ξεκίνησαν από έναν γάμο αποτυχημένο.

Στην ουσία στα δύσκολα δεν είχε στήριγμα τον τελευταίο χρόνο και ήρθαμε πολύ ποιο κοντά οι δυο μας. Δεν θα ξεχάσω ένα πρωί στο μαγαζί  την τελευταία φορά η ασθένεια την λύγισε την αγκάλιασα της είπα ότι εμείς είμαστε εδώ θα κάνουμε ότι μπορούμε και έκλαψε λέγοντας μου, δεν ξέρω αν θα ζήσω αλλά δεν θέλω να είμαι έτσι , κάτι πάνω από τις δυνάμεις μου με ρίχνει σε αύτη την καταθλιπτική κατάσταση.

Δεν θα ξεχάσω όχι το καλοκαίρι του 2015 πήγαμε μαζί αυθημερόν Αθήνα και ο γιατρός της είπε πως αν δεν αλλάξεις ψυχολογία σε 6 μήνες θα πεθάνεις με φρικτούς πόνους. Στο αεροδρόμιο όταν γυρίζαμε Αλεξανδρούπολη είπε: Δεν θέλω να πεθάνω.  Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ στα λέω και με έχει πιάσει το παράπονο σορρυ. 

Το Καλοκαίρι του 2016 η κατάσταση ήταν στο απροχώρητο στην ουσία υπέφερε περισσότερο στο ψυχολογικό κομμάτι και μετά στο σωματικό. Προλάβαμε και περάσαμε αρκετές ώρες με τα παιδιά στην πισίνα αλλά η καρδία της την πρόδωσε την Κυριακή 3 Ιουλίου του 2016.”

 – σ.σ

Η μάνα που δεν μπορεί νους να διανοηθεί τον πόνο της. Ο πατέρας που θα έχει χαραγμένο στο πρόσωπο του αυτές τις μέρες το σημάδι του πόνου, ακόμα πιο έντονο. Το παιδί που δεν έχει την ζεστή αγκαλιά της μάνας η του πάτερα του πια.

Τίποτα δεν χάνεται και κανένας.

Η θύμηση τους είναι στην καρδιά μας ακόμα και αν δεν τους γνωρίζουμε μπορούμε να τους μάθουμε μέσα από την οικογένεια τους και τους φίλους τους.  Αυτές τις γιορτές κάποιοι έκατσαν στο τραπέζι και δεν κατέβαινε η μπουκιά τους.  Την πρωτοχρονιά Θα σηκώσουν τα ποτήρια να ευχηθούν και αυτά θα ξεχειλίσουν με δάκρυα.

Και δεν θα είναι μόνο η οικογένεια της Ειρήνης και του Ανδρέα.  Στα παιδιά λοιπόν που δεν θα ξαναδούν την μητέρα τους. Στην μητέρα και στον πάτερα που δεν θα ξανά χαϊδέψουν το παιδί τους. Στα αδέλφια που έχασαν τα  αδέλφια και τώρα πρέπει να είναι οι ψύχραιμοι της οικογενείας.  Για όλους αυτούς που λείπουν  ας  προσευχηθούμε να είναι πάντα αναπαυμένη η ψυχή τους, ας μην τους ξεχάσουμε ούτε σήμερα το βράδυ των Χριστουγέννων, ούτε και κανένα άλλο βράδυ, κρατώντας τους ανθρώπους που λείπουν ως  μια γλυκιά ανάμνηση στην καρδιά μας για πάντα, φέρνοντας ανακούφιση σε όσους πενθούν…  ότι οι άνθρωποι τους ζουν στις σκέψεις και στις καρδιές μας.

Εγώ η άλλη

Σχόλια Facebook

Όταν ήμουν παιδί ήμουν το άλλο. Τώρα πια από επιλογή... είμαι ΕΓΩ η άλλη. Έμαθα στην ζωή να φέρνω τούμπα όλα της τα άσχημα και να τα κάνω καλό τόσο για μένα όσο και για τους δικούς μου ανθρώπους και όχι μόνο. Κάποιες ιστορίες είναι κομμάτια της δικής μου ζωής και όσο η ζωή θα υπάρχει θα έχουμε κάτι να λέμε για τις ζωές των δικών μας και των φίλων μας. Αρκεί να γυρνάμε την ιστορία τους σε καλό σε ένα μάθημα σε μια θετική δύναμη για όλους μας.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.